Płaskostopie często występuje u dzieci.
Płaskostopie obniża sprawność nóg, powoduje szybkie ich męczenia, a z biegiem lat bolesne zniekształcenia. Następstwa tej wady odbijają się nie tylko na samych stopach, ale i stawach kolanowych, biodrowych, a nawet na kręgosłupie.
W profilaktyce płaskostopia ważną rolę odgrywa nieprzeciążanie stóp nadmiernym wysiłkiem oraz zapewnienie dziecku prawidłowego obuwia, które powinno się odznaczać:
- odpowiednią wielkością – powinno posiadać tzw. naddatek funkcjonalny (uwzględniający wydłużanie się stopy, przy obciążeniu i zmęczeniu),
- mocną, ale elastyczną podeszwą,
- szerokim przodem – umożliwiającym ruchy palców,
- sztywnym zapiętkiem zapewniającym stabilizację pięty,
- wygodnym, szerokim i niezbyt wysokim obcasem,
- nieuciskającym stopy wierzchem,
- dostosowaniem do pory roku, pogody, charakteru pracy lub wypoczynku.
Dbając o nieprzeciążanie stóp należy unikać:
- długotrwałego stania,
- biegów i skoków na twardym podłożu,
- długotrwałych wysiłków doprowadzających do przemęczenia mięśni wysklepiających stopę.
Wskazane jest natomiast chodzenie boso po miękkim podłożu (piasek, trawa) i zapewnienie stopom możliwości obszernych nieskrępowanych ruchów. Konieczne jest też systematyczne wykonywanie ćwiczeń zapobiegających płaskostopiu.
W domu dziecko pod opieką rodzica może wykonać poniższe ćwiczenia (zabawy):
- Gra na bębenku – gra na pianinie.
Dziecko siedzi z nogami ugiętymi. Unosi nogi nad podłogę i rytmicznie, lekko uderza piętami o podłogę – tak jakby grało na bębenku. Następnie zginając podeszwowo stopy dotyka lekko palcami stóp do podłogi – naśladuje grę na pianinie.
- Chód baletnicy.
Dziecko chodzi we wspięciu na palcach.
- Chód kaczki.
Dziecko chodzi po pokoju utrzymując podwinięte palce stóp (podwinięte palce stóp dotykają podłogi, ciężar ciała przeniesiony na zewnętrzne krawędzie stóp).
- Chód gąsienicy.
Dziecko chodzi po pokoju ruchami gąsienicy. Ruch składa się z następujących faz:
- zwinięciem palców jednej stopy z przyciągnięciem po podłodze pięty w stronę palców (utworzenie tunelu pod stopą),
- wyprost palców bez przesuwania pięty,
- i d) powtórzenie ruchu drugą stopą.
- Rzut piłki nogami.
Dziecko siedzi z nogami ugiętymi, wewnętrzną stroną stóp trzyma piłkę (kolana powinny być szeroko ustawione). Następnie rzuca nogami piłkę w górę i stara się ją złapać w dłonie.
- Toczenie piłki stopami po ścianie.
Dziecko leży na plecach przy ścianie z nogami ugiętymi. Stopami przytrzymuje piłkę przy ścianie. Następnie stopami toczy piłkę po ścianie w górę i w dół.
Zabawy z partnerem:
- Rzuty piłki nogami do partnera.
Jedno dziecko siedzi z nogami ugiętymi. Wewnętrzną stroną stóp trzyma piłkę (kolana powinny być ustawione szeroko). Drugie dziecko siedzi w siadzie skrzyżnym naprzeciwko partnera w odległości około 1 m. Pierwsze dziecko rzuca nogami piłkę w stronę kolegi, a ten stara się złapać piłkę w dłonie.
- Odbierz piłkę stopami.
Dzieci siedzą przodem do siebie. Jedno dziecko chwyta piłkę wewnętrzną stroną stóp i ściska ją (kolana powinny być ustawione szeroko). Drugie dziecko kładzie od góry stopy na piłce i zawijając podeszwowo palce stara się palcami stóp zabrać piłkę. Po zabraniu piłki następuje zmiana ról.
- Nie daj wybić piłki ze stóp.
Jedno dziecko siedzi z rękoma opartymi za sobą. Wewnętrzną stroną stóp trzyma piłkę (kolana powinny być ustawione szeroko). Drugie dziecko siedzi na piętach naprzeciwko kolegi. Pierwsze dziecko unosi nogi z piłką nad podłogę, a partner uderzeniem dłoni w piłkę stara się ją wybić ze stóp kolegi.
- Odbierz piłkę dłońmi.
Jedno dziecko siedzi, chwytając piłkę wewnętrzną stroną stóp (kolana powinny być ustawione szeroko). Drugie dziecko siedzi na piętach naprzeciwko kolegi i kładzie dłoń na piłce. Dziecko siedzące na piętach stara się wyciągnąć piłkę ze stóp kolegi.
Opracowała : Jolanta Nowakowska